31-10-11

Oscaar de Garde van Steene

De tied van toen

Toen ik een snotneus was, en stene nog het echte Steene was, dan hadden wij ook Oscaar, de Garde van het dorp.
Dat was ik de tijd dat er in het onoogelijke dorpje, al met al twee auto's waren , en wij nog met de Pekkels, Marbels en Ketten speelden.

De Garde had in die tijd het respect van de jeugd, en als hij al eens al fietsend door de straat reed, met zijn hoge zwarte kepi omrand met gouden koord, dan hielden wij het spel waar we mee bezig waren even voor bekeken en hielden de champetter nauwlettend in de gaten waar hij wel naartoe zou gaan.
Oscaar zag er streng uit, maar ik heb er geen weet van dat hij ooit iemand van het dorp op zijn calpingske zou gesmeten hebben.
Tja, in die tijd was er ook niets om op te schrijven, wij, de snottebellen, zaten al vroeg onder de wol, de boeren hielden zich op de stofferige met gravee verharde weg zoals het hoorde met hun hooi en andere wagens met paard, en de meiden waren nog bang van de jeunoms..
Enkel de melkboeren die toen ook nog met paard en melkkar, toen nog een typisch wagentje, met de petatteschellen achterop, hun ronde deden naar de stad, zouden nu wel voor problemen zorgen met al die auto's.
 
Flessen melk, dat zag je niet, je kocht een kwart of halve liter melk die ze uit een kitte schepten, en soms, volgens beschikbaarheid kon je ook aan kerremelk, boerebutter, eiers, paret , selderie, ajoens of petatten geraken bij de melkboer, bediening aan huis zeg maar.
De boer was gekend, en door de jarenlage bediening vriend des huizes geworden, dat wil ook zeggen dat ze te pas of onpas, wel hier en daar een druppel, of meer  achterover sloegen, net zoals de facteurs, want waar de facteurs kwamen kwam ook den melkboer, ook die hadden allen meestal een rode neus, zelfs in pitje zomer.

Toen, toen zat de melkboer op de bok van zijn kar, en meermaals had hij te diep in het glas gekeken toen hij na zijn ronde, omstreeks de late voormiddag huiswaarts reed.
Telkens was er wel een van de melkboeren die, door listige truks van medeboeren in het stamcafé volgegoten werden.
Maar dat was geen probleem, de boer zat ineengezakt op zijn kar, en sliep zijn roes uit, terwijl het paard rustig, zonder ook maar een verkeerde stap te zetten, huiswaarts keerde van de stad, elke bocht en elke straat die hij al jarenlang, dagelijks volgde, dan ook deed met of zonder een menner op de kar.
Dan reed hij het erf op en stopte aan de poort van de schuur, en wachtte tot de melkboer wakker werd, of wakker geschud werd door de boerin, die dan telkens de boer deftig onder de rekkers gaf, ze reklameerde dat je het huizenver kon horen.
Ook daar was den Oscaar niet nodig, want er waren verder nooit problemen.
Zelfs wij, de mannen van het kattekwaad, daar had hij ook geen last van, want wij werden toen goed in de gaten gehouden, zowel door de ouders als de buren, kortom, door de volledige straat.
En als we het dan te bont maakten wisten ons ouders het sneller dan wijzelf, en kregen wij een pandoeringe.
En te veel, dat was dan omdat we een braadpan aan de staart van een koe of hond hadden gebonden, belletje trek, tot vervelens toe deden bij den maurice de velomaker, of water in de brievenbuis hadden gegoten in de pas gekuiste gang van de engelsman.
De Engelsman was dus een aangespoelde engelse , al iets oudere man, die net om de hoek in de dichtsbijzijnde straat woonde.
Hij had het niet zo op die spelende en roepende kinderen in de straat, want spelen, dat deed je in de straat, dat was ons speelplaats, en boos jaagde hij ons meermaals weg.
Na een tijdje hadden we het gevonden, we smeerden verse smeuige dampende koeiestront, waarvan we een handvol opschepten met de hand uit de weiden die nog overal rondom aanwezig waren, aan zijn deurklink en fietshandvat.
En vonden onszelf natuurlijk de plezantste van de wereld, het was zo leuk dat het ook bij andere, in dat geval onschuldige slachtoffers werd gedaan.

Na enkele malen had hij wel plots iemand van ons te grazen, en die kreeg me daar een muilpeer die klonk als de klokke van de steense kerktoren op een vochtige vroege morgen, en vochtig was het, den Frietten blétte als een geslacht varken.
Het was meteen het einde van de strontzaken die we hadden uitgevonden, en we meden met zen allen de straat als de pest, terwijl hij nog lang deed alsof hij van zijn fiets zou springen en eeen lap verkopen, als hij ons zag.

Nu is onze Garde Oscaar al voorbij de gezegende leeftijd van negentig jaren, en is nog altijd goed bij de pinken, hij weet als geen ander nog wat, wie en wanneer dit of dat voorviel of gebeurde, een praatwaterval krijg je eenmaal hij op dreef is, en daar hou ik wel van, die vervlogen tijdsverhalen....

De Garde oscaar, champetter oscaar, steene dorp, heemkunde, vroeger, de tijd van toen,

 

 Oscaar tijdens de tentoonstelling in de molen over het kerkhof van Stene, door de heemkundekring 't Schorre Steene.
Hieronder nog een klein filmpke van de tentoonstelling;   

--------------------------------------------------------

 Omer Depoorter

omer-depoorter-327.jpgVandaag , 9 december2006, op mijn verjaardag, naar een begrafenis geweest van een hechte vriend, Omer Depoorter.
Niet zomaar een vriend, maar een bekende vanaf mijn geboorte, en waar ik in mijn herinneringen steeds kan denken aan de positieve en vrolijke momenten.
Tijdens de eredienst kreeg ik hetzelfde eigenaardige gevoel, dat ik veel jaren voordien ook had ervaren bij de uitvaart dienst van zijn broer Pierre,
alsof iets van mijzelf verdween met hun heengaan. Dan loop er als een film een flink stuk leven aan mij voorbij.
Wij woonden in een klein dorp, laat ons zeggen enkele straten met een charmant kerkje en een handvol bewoners, waar iedereen, iedereen kende in die tijd.
Als snotneus kreeg ik ook mijn eerste sigaret aangeboden in ons klein kringetje van jonge gasten die toentertijd de binnenhof van de hoeve Depoorter onveilig maakte.
Wij konden daar naar hartenlust spelen, maar ook meehelpen op het erf 
Zoals de koeien melken, Roeren en mengen in de wel 1 diameter metalen grote casserolle,'t fournoois, waar de oude broden, petatteschillen en andere groenten, dampend gekookt werden onder een houtvuur,
om dan als een soort hutsepot voor de varkens als voedsel te dienen,
Ook het karnen, dit was urenlang aan een hendel draaien, die ondertussen een zoemend klagelijk geluid liet horen, opeluisterd met een schel belltje,  en die dan als eindproduct een lekkere boerenboter opleverde.
Ik moet je niet zeggen dat Therese opgetogen was als ze een slachtoffer vond die dit werkje uit haar handen nam.
Voor ons was het ook een belevenis om de slacht mee te maken van een varken.
Waarvan wij na het branden in stro, een pekkel, of de neus of staart als trofee konden veroveren, en waar wij een hele poos knagend en smekkend, zoet mee waren.
Janne, de vrouw des huizes maakte dat alles verliep zoals het hoorde, en ik zal nooit haar roep vergeten als er ergens kattenkwaad werd uitgespookt,:
Godsamepen!
riep ze dan in alle godsvrucht, en iedereen op het erf wist dan dat het menens was.
Het brave mens stierf al vroeg aan een blinde darmontsteking, die nu, in deze hedendaagse tijd, nooit tot zo een vroeg einde zou leiden.
En daar stonden Marie janne en Marie therese voor de zware opgave, om de taak van de moeder klokhen over te nemen , 
wat met een aantal erg bijdehandse jongens ,met Omer, Georges, en pierre, moet dit zeker geen klein bier geweest zijn.
De koeien moesten gemolken, de melkronde, en de andere dieren moesten nu door deze jonge dames gedaan worden. En je kan ervan op aan dat dit hun uitstekend lukte.
De broer Michel had ondertussen samen met zijn kersverse bruid Simonne Deaever een gezinnetje en een vervoerder bedrijf gestart,
Georges was ook de deur uit en huwde met ene Derése, en vestigde zich te Leffinge.
En de andere twee broers, Omer en Pierre startten met een loondienst bedrijf,die zelfs tot in Wallonië ging pikdorsen en pikuppen, waar enkele jongeren van de buren met plezier aan meewerkten.
en er nog een aardige stuiver aan verdienden in die tijd. Het was ook een tijd van hard labeur voor de beide broers,met zeer zware investeringen en bikkelharde concurentie.
Ik wil je ook een kleine anekdote niet onthouden, toen wij eens in de walen waren, en na de dagtaak tot laat in de avond, wij niet meer op zoek wilden gaan naar een slaapplaats bij de boer een heel eind verderop,
vond Pierre, moe als wij waren, dat wij beter in de graansilo van de pikdorser ons te slapen konden leggen.
Zo gezegd, zo gedaan, en om ons tegen de kou te beschermen zouden wij ons diep in het graan inwerkten.
Dat was geen lachertje om in te slapen, want de veldmuisjes renden als gekken over ons gezicht met zoveel lekkers om zich geen,
en s’morgens vroeg waren wij verkleund van de kou en nat van de ochtenddauw. Ik had geen oog dicht gedaan.
De volgende avond hebben wij dan wel een betere en warmere plaats gezocht bij een boer.

In die tijd genoot Pierre een plaatselijke faam als  accordeonist bij de Steense kermissen, samen met Fons Serlier als batterist,
Die mannen hebben menig uurtje de Steense oude en jonge pleziermakers vergast met hun muziek.
Maar daar kwam jammer genoeg een bruusk einde aan met een onooglijk klein verkeersongeval die onze Pier met zijn oud brommertje had,
en waarvan hij enkele dagen later aan zijn verwondingen zou bezwijken in het ziekenhuis.
Van toen af waren de muzikale omlijstingen van de Steense kermessen niet meer hetzelfde, en de goedlachse Pierre zou nog vele jaren sterk gemist worden.
Omer die na de dood van zijn vader Ciriel Depoorter, het ouderlijke huis verlaten had , en als een kind des huizes bij boerderij Willy Delange werd opgenomen,
en zijn intrek nam in het ‘petit kotje’, net over de hoeve Delanghe.
Als technisch ingenieur, was Omer geen man van het bureau, maar met handen aan het lijf, en dan nog het liefst in de buitenlucht.
Hij specializeerde zich in de aankoop en verkoop van papier en metalen.
Ook oude auto’s en andere voertuigen kwamen daar in het schorre onder de slopershamer, tot ergernis van sommige dichtbij wonende, voor de brandlucht die af en toe eens , letterlijk roet in het eten (en de was) kwam gooien.
 

Omer hield zich ondertussen bezig met het organiseren van de feestelijkheden op Stene, en werkte jarenlang belangloos en moederziel alleen aan de steense feesten,
om toch maar de Steense kermis niet te laten verloren gaan.
Waar hij de energie vandaan haalde om na zijn zwaar werk, zoals het afbreken van treinstellen, de hulp op de hoeve, de wedstrijden voor paarden,
en dan er nog bovenop de organisatie van de kinderspelen en de dorpfestiviteiten in zijn geliefde Stene, is voor mij een raadsel.
En zo kon je den Omer, roetzwart zien thuiskomen, en een half uur later piekfijn gewassen en netjes uitgedorst te zien verschijnen,
om zo, zoals altijd, op tijd zijn afspraken na te komen, want Omer was een man van zijn woord.
Omer was de laatste jaren naar een knus appartementje verhuisd, maar was nog altijd actief, zowel op het werk als hulp bij de feestelijkheden op Stene .
En hij had ook al enkele jaren het reizen ontdekt, die een van zijn geliefde bezigheden werd, bijzonder het zuiden van Frankrijk. 
Waar hij dan ook elk jaar tijdens zijn welverdiende vakantie, steevast naartoe ging met den TGV.
Ook leerde hij zijn ondertussen grote liefde kennen, en met zijn vriendin Rita woonde hij de laatste jaren samen op de Konterdam Stene.
En plots kwam de melding dat er iets mis was, onze vriend werd ziek, maar Omer liet het hoofd niet hangen, en trok nog deze zomer naar het deel van frankrijk die hij in zijn hart gesloten had.
Ook nog in oktober jongsleden trok hij er nog op uit voor een daguitstap, samen met het feestcomité.
Maar de strijd was te zwaar, en op 27 november heeft Omer die strijd verloren.
Met hem is een stukje Steense menselijke geschiedenis verdwenen.
Nooit zullen wij uw: o my dear, en Ma lus, nog horen van jou
Omer wij zullen je missen, Stene zal je missen, harder nog dan je ooit had kunnen denken.


Vaarwel mijn vriend.
Oertverektvoltdoodbastoardstienkordnieuwertdief om het met zijn woorden te zeggen.


Gepost door ROY V. in Steense verhalen | Permalink | Commentaren (1) | | | |  Facebook

30-10-11

Tentoonstelling in de molen ' Geschiedenis van Het Kerkhof'

+ update foto's. 

Dit week end gaat de tentoonstelling van het kerkhof van Stene door in de molen van stene, in een productie van de heemkundige kring 't schorre' van Stene.
Er is ook een boek van de begraafplaats en aanverwante zaken van Stene in een uitgave van de heemkundekring 't Schorre, met steun van het uitvaartcentrum Stuiverstraat 470

begraafplaats-stenedorp,-3174e.jpg

 

Je ziet er onder andere tekeningen gemaakt door enkele studenten aan de kunstacademie met als thema het kerkhof van Stene, verzameling  bidprentjes en foto’s van twee particuliere verzamelaars (Andre Devreker en Gilbert Nieuwenhuyse), verschillende documenten en plannen.

 

kerkhof-stenedorp,-5306.jpg

De voorzitter Daniel Deschacht omringt door het bestuur en medewerkers, sympatisanten van 't schorre heemkring. 

heemkunde-t-schorre-steene,-5313.jpg

 

heemkunde-stenedorp,-5078.jpg

 Brouwer Marc Strubbe uit ichtegem die ook een bezoek bracht aan de tentoonstelling. Ik ken hem al jaren en heb nog met enkele vrienden, bierfanaten zoals John, Eddy, en nog enkelen waarvan de naam mij ontglipt, decenia geleden gezocht naar de beste samenstelling van het bier Dikke Mathille.
Avonden lang hebben wij geproefd en afgewogen, telkens verbeterde marc de smaak tot het hoogstaand geestrijk vocht wat het nu is .
Een amberkleurig bier van hoge gisting, met de naam van het bekendste beeld van Oostende, Dikke Mathille, een Oostends bier gebrouwen door Vlaanderens meesterbrouwer Strubbe, Santé.

marc-strubbe-brouwerij,5309.jpg

 Marc Strubbe en ega, van de gelijknamige brouwerij in Ichtegem, een gewaardeerde brouwerij  die nog altijd een familiebedrijf is, al zeven generaties lang, en door zijn kwalitietsvolle bieren ver boven het gemiddelde uitsteekt.
Probeer maar eens een Dikke Mathille, Keyte, Vlaskop of de Ichtegems Grand Cru, en je zal beseffen dat je het uitzonderlijk smakelijke bier niet zover moet zoeken, gewoon dichtbij van Westvlaamse bodem.

kerkhof-tentoonstelling-stene,-5316.jpg

 

molen-stene-kerkhof-expositie,-5077.jpg

 

molen-stenedorp,-5320.jpg

heemkundekring-stenedorp,-5319.jpg

 

IMG_5321-kopie.jpg

 

IMG_5082-kopie.jpg

 

tentoonstelling-'t-schorre-heemkunde,5333.jpg

 

Enkele van de werken van studenten aan de kunstacademie met als thema het kerkhof van Stene 

heemkundekring t schorre, oostende, stenedorp, molen stene, roysfoto, roy verge, kerkhof stene expositie,

 

Oscaar-de-Garde,5339,-roysfoto,.jpg

 Oscaar de Steense garde indertijd..

molen-stenedorp-expositie,-5324.jpg

 

molen-stenedorp,-5315.jpg

 

kust-in-de-molen,-5332.jpg

 

IMG_5330.jpg

Bezoekers vol intresse voor de tentoongestelde info en foto's 

heemkundekring t schorre, oostende, stenedorp, molen stene, roysfoto, roy verge, kerkhof stene expositie,

 

heemkundekring t schorre, oostende, stenedorp, molen stene, roysfoto, roy verge, kerkhof stene expositie,

 

hilbert,-_5349.jpg

Hilbert had ook nog een mooie postkaart mee..

a-5348-kopie-2.jpg

Enkele bezoekers aan de molen, archiveren noemen we zoiets. 

Brenda Samaey, Stenedorp, levin samaey, kerk stenedorp, molen, heemkundekring,

Kwam er enkele oude bekenden tegen van het dorp, dat is altijd fijn om mensen van jaren geleden tegen het lijf te lopen.

Levins-kleinkind,-5363.jpg

Waarschijnlijk de jongste bezoeker met de grote kijkers  vandaag .

IMG_5350.jpg

Roger, lid in het bestuur van de heemkring..

IMG_5358-kopie.jpg

En ook nog even met zijn ega.

IMG_5377-kopie.jpg

 

IMG_5352.jpg

 

IMG_5356.jpg

 

roysfoto,-Linda,5369-c.jpg

 

 Boven, de dochter van Simone en Michel Depoorter

a--roysfoto,-michel-depoorter,-5366.jpg

Michel Depoorter, mijn dichtste en langste tijd  buur die ik ooit had, né joviale gast, en ik geniet er telkens van om even te babbelen, want ze lopen niet dik meer, die oude buren. Ook zijn vrouw, simone was een buur in mijn kindertijd en jeugdjaren..'t is om zo te zeggen bijna familie.

roysfoto,-5367-kopie.jpg

Ze wil niet zo graag op de foto omdat ze er nooit mooi opstaat, maar zeg nu zelf, staat ze er niet beeldig op..

 

voske,-roysfoto,5365-.jpg

 Ook nog het vrolijke meisje van 't Vossenhol..

 

heemkunde-stene,-5086.jpg

 

heemkunde,-GOPR0494.jpg

 

kleine-kunstenaar,5091_1.jpg

 

heemkunde,-5088.jpg

 

 

 

 

Enkele fotos van de begraafplaats, een toepasselijk tijdstip..

grafzerken-stenedorp,-5345.jpg

 

heemkundekring t schorre, oostende, stenedorp, molen stene, roysfoto, roy verge, kerkhof stene expositie,

 

kerkhof-stenedorp,-5343-,roysfoto,.jpg

 

velomaker-Maurits-stenedorp,-5346.jpg

 

kerkhof-stene-dorp,-5342.jpg

---------------------------

Hier nog meer foto's op deze blog van het Steens kerkhof en kerk:
http://stenedorpalbum.skynetblogs.be/kerk-en-aanverwante-...

--------------------------

 

 

Gepost door ROY V. in Heemkunde Kring Werking | Permalink | Commentaren (3) | | | |  Facebook

17-10-11

Tentoonstelling over het kerkhof van Stene dorp

 

Geschiedkundige tentoonstelling over het dorp Stene met als thema de begraafplaats van het dorp.

Tentoonstelling in de molen van Stene door de heemkundekring t schorre Steene.
. Open op zondag 30/10, maandag 31/10 en dinsdag 1/11 telkens van 11.00 uur tot 18.00 uur
   Je kan er  foto’s van het kerkhof en graven zien, tekeningen gemaakt door enkele studenten aan de kunstacademie met als thema het kerkhof van Stene, verzameling  bidprentjes en foto’s van twee particuliere verzamelaars (Andre Devreker en Gilbert Nieuwenhuyse), verschillende documenten en plannen.
Een boekje over het kerkhof, met talrijke kleurfoto’s, wordt ook te koop aangeboden tegen € 8.

  Toegankelijk voor iederen en zoals steeds gratis
Voorzitter heemkundekring Daniel Deschacht.

 

kerkhof, .JPG

-----------------------------------------------------------